Ήταν και ο Πέτρος

 κομμάτι τής πολιτιστικής μας ιστορίας...

(Φωτογραφία από την δεκαετία τού 1980)

Οι ευχές μας για καλή ανάπαυσι !!!

Εικόνες τού χθές ...

Τό θέμα είναι να ξεκινήσει η μηχανή...

Τώρα που πήραμε καύσιμο από την πρόσφατη εκδρομή, ας κάνουμε και μία ιστορική περιήγησι στα δικά μας...

Έτσι για να θυμούνται οι παλιοί που δυστυχώς όλο και λιγοστεύουν και να μαθαίνουν οι νεότεροι που ζούν βουτηγμένοι μέσα στα κινητά τους αποκομμένοι από τίς ιστορικές τους ρίζες.

Θα φανεί παράξενο μέσα από την πλημύρα τών κινητών τηλεφώνων που έχουν σκλαβώσει σήμερα τίς ψυχές μας, να μάθει κάποιος νέος ότι ασχολήθηκε η Βουλή τών Ελλήνων, ο επαρχιακός και ο Αθηναϊκός τύπος για να αποκτήσει ένα και μοναδικό τηλέφωνο όλο το Ηλιόκαστρο που τότε ήταν πιο ζωντανό διότι είχε περισσότερο πληθυσμό.

Αυτό θα είναι επόμενο θέμα διότι σήμερα πρέπει να ασχοληθούμε με κάτι που σε αρκετούς θα αναστήσει συγκινητικές μνήμες.

Είναι ένα απόκομμα Αθηναϊκής εφημερίδας, "Τά Νέα" με θέμα τό κλείσιμο τών μεταλλείων και ημερομηνία 21 Φεβρουαρίου 1978.

Εδώ υπάρχουν φωτογραφίες ανθρώπων που αποτελούσαν ζωντανά στοιχεία τής κοινωνικής μας ζωής καί έχουν καταγραφεί οι απόψεις  και οι προβληματισμοί τους γύρω από το μέλλον τών ίδιων καθώς και τού χωριού.

Το απόκομμα αυτό, μαζί με άλλα, θα παραδοθεί στον πολιτιστικό μας σύλλογο για να υπάρχει στα αρχεία του και αν είναι δυνατό να προβληθεί.

Μέ κάποια μεγέθυνση θά μπορεί να διαβάζει ο καθ΄ένας τί έλεγαν τα αγαπημένα του πρόσωπα στον δημοσιογράφο τότε που ήταν νέοι .

Θα τούς αναγνωρίσει επίσης στίς φωτογραφίες αν και η τεχνολογία τότε δεν αποτύπωνε με την σημερινή ακρίβεια τίς εικόνες...

 

Η επέλασις τών Ειλεών πάνω στην αντιδραστική Μάνη...

Στην αρχή ξεκίνησε ως ιδέα, ως ίσκιος επιθετικός που γρήγορα πήρε σάρκα και οστά όπως φαίνεται στις πάρα κάτω φωτογραφίες...

Όπου και να κοιτούσες, το Ηλιόκαστρο έδειχνε την επιβλητική του παρουσία, την πραγματική αριθμητική υπεροχή πάνω σε μία ισχνή μειοψηφία ντόπιων υπερασπιστών  που για να καλοπιάσει, άνοιξε διάπλατα τα εστιατόριά και τούς καφενέδες της...

Η Μαρίνα έκανε μία συνοπτική αναφορά μέσα στο λεωφορείο για να γνωρίζουμε ο καθ ένας τα πεδία τών στόχων του...

Επειδή η ιστορία τής Μάνης χρειάζεται βιβλία για να ολοκληρωθεί, πάντα θα υπάρχει κάτι που θα μπορείς ιδιαίτερα να προσθέσεις για να εμπλουτίσεις τίς γνώσεις γύρω από το θέμα ...

Εδώ πλάϊ στην Ελληνική σημαία βρίσκεται και αυτή τών Μανιατών με το σύνθημα Ελευθερία ή θάνατος . Σ΄αυτή την εκκλησία κοινώνησαν οι αγωνιστές τού 21, μεταξύ τών οποίων και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, στο ίδιο δισκοπότηρο που μεταλαμβάνουν και σήμερα !

Πάρα μέσα από τις πλατείες είναι και μερικά από τα σπίτια των αγωνιστών που έπαιξαν ρόλο όχι μόνο στον πόλεμο αλλά και στην προετοιμασία του.

Οι αυλές και ο τρόπος που ήταν κτισμένες οι οικοδομές, δείχνουν ακόμη και τον τρόπο τής κοινωνικής τους ζωής μέσα στην καθημερινότητα. Δηλαδή, μεγάλες αυλές που εξυπηρετούσαν κοινές ανάγκες.

Εκεί οι γειτόνισσες έκαναν τίς επαφές τους, μεγάλωναν τα παιδιά τους, αλληλοβοηθούνταν ή ανάλογα με την περίπτωσι μαλλιοτραβιόντουσαν, ενώ οι άντρες μετά τίς συζητήσεις ασκούνταν στα παιχνίδια ένα από τα οποία ήταν οι "αμάδες"...

Οι μπασμένοι στο θέμα τής επαναστάσεως ήταν οι φιλικοί, ένας από τούς οποίους ήταν και ο Μούρτζινος στο παρατσούκλι του οποίου τό πραγματικό όνομα ήταν Παναγιώτης Τρουπάκης ...

Τόν Μούρτζινο τον θυμάμαι ιδιαίτερα μέσα από την ιστορία τής Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας η οποία ήταν πιό κοντά στην γειτονιά μας ως Υδραιο-Σπετσιώτισα...

Βέβαια και τής Λασκαρίνας είναι μεγάλη η ιστορία, αλλά συγκρατούμε εδώ, αυτά που έχουν σχέσι με τήν επίκαιρη εξόρμησι μας...

Δηλαδή την σχέσι της με τον Μανιάτη Μούρτζινο η οποία έχει πολύ ουσία και περιεχόμενο...

Η Λασκαρίνα στην πραγματικότητα ήταν Υδραία, αλλά οι Υδραίοι την απέρριψαν όταν φτώχυνε ο πατέρας της και την υιοθέτησαν οι Σπετσιώτες οι οποίοι απο την μία μεριά την αγάπησαν πολύ ενώ όταν φτώχαιψε επαναλήφθηκε η ιστορία με τον πατέρα της στην Ύδρα...

Ο πατέρας τής είχε το επίθετο Πινότσης το οποίο υπάρχει και σήμερα στο νησί ενώ η μητέρα της καταγόταν από τους πλούσιους Κουντουριότηδες.

Ο Πινότσης είχε λεφτά αλλά έμπλεξε με την Φιλική Εταιρεία με αποτέλεσμα να τον υποπτευτούν οι Τούρκοι και να φυλακιστεί στίς χειρότερες φυλακές τής Τουρκίας στην οποία έμπαινε ο καθένας όρθιος έβγαινε όμως μόνον οριζοντιωμένος ...

Για τον ίδιο λόγο σ΄αυτές τις φυλακές βρισκόταν και ο Μανιάτης Μούρτζινος. ό,που οι δύο φυλακισμένοι υπέμεναν την κοινή καταδίκη !

Αλλά όσο βαρύς και να είναι ο νόμος στην Τουρκία, έχει πάντα ένα λεπτό ευαίσθητο σημείο που οι Τούρκοι το ονομάζουν μπαξίσι...

Εδώ λοιπόν η Σκεύω Πινότση, η μητέρα τής Λασκαρίνας,  μάζεψε ότι οικονομίες είχαν απομείνει και έτρεξε με την κοιλιά παραφουσκωμένη στίς φυλακές μήπως καταφέρει και απελευθερώσει τον σύζυγό της... 

Δυστυχώς δεν τα κατάφερε, αλλά μέσα στήν δυστυχία της ήρθαν οι οδύνες τού τοκετού...

Και έτρεχαν οι Τούρκοι δεσμοφύλακες στα σπίτια τους να βρούν σκουτιά για το μωρό, διότι όσο σκληρός και να είναι κάποιος μαλακώνει μπροστά στην νέα ζωή...

Έτρεχαν να βρούν παπά για την βάπτισι διότι έπρεπε να ενεργήσουν ως σωστοί Μουσουλμάνοι...
Δέν έτρεξαν μακριά για νουνό διότι αυτός ήταν εκεί...
Ήταν ο Παναγιώτης Τρουπάκης ή Μούρτζινος, που προαναφέραμε, ο συμφυλακισμένος τού νέου πατέρα Πινότση.

Έγιναν τα βαφτίσια, μέσα στίς μούχλες τής ανήλιας φυλακής και παρά τίς προσπάθειες, παρά την διάθεσι όλων τών οικονομιών, δεν κατάφερε η Σκεύω να απελευθερώσει τον σύζυγο της.

Πέθανε στην φυλακή μη αντέχοντας αυτές τις συνθήκες .

Από την άλλη όμως ο Μούρτζινος, μέσα από την δυνατή του διπλωματία, κατάφερε να απελευθερωθεί, πράγμα σπανιότατο γι αυτού τού είδους τούς φυλακισμένους.

Η Σκεύω με την μικρή Λασκαρίνα γύρισαν φτωχοί και ταλαιπωρημένοι στην Ύδρα ενώ ο Μούρτζινος συνέχισε τον αγώνα στον ίδιο ρυθμό με τον Καραϊσκάκη...

Δηλαδή, όταν τον έπιαναν οι Τούρκοι έλεγε "προσκυνώ πασά μου" , ενώ όταν αισθανόταν ασφαλής τους έγραφε στα ...αμελέτητα...

Τώρα στην Ύδρα, ποιός καταδεχόταν να δεί την φτωχή Σκεύω !

Οι Πινότσηδες έχασαν το στήριγμα τους και έμειναν οικονομικά μετέωροι, ενώ οι τότε Κουντουριότηδες δεν ένοιωθαν καλά μ΄ένα φτωχό μέλος τής οικογένειας που θα διεκδικούσε μερίδια...(Όπως ακριβώς αν ένας γαϊδαρος μάς φάει το αμπέλι, έτσι δεν πρέπει να καταδικάζουμε όλους τούς Κουντουριότηδες...) 

Τα μαζεύει λοιπόν και πάει στίς Σπέτσες ...

Εκεί εργάστηκε ως υφάντρα και με δυσκολίες μεγάλωνε την μικρή Λασκαρίνα...

Μέχρι που τήν συμπαθεί ο Δημήτριος Λαζάρου ή Ορλώφ ο οποίος είχε χάσει τήν σύζυγό του και αυτόματα η Λασκαρίνα απέκτησε οκτώ ετεροθαλή αδέλφια.

Ο Λαζάρου αγάπησε πολύ την μικρή Λασκαρίνα και επειδή ήταν άνθρωπος ευαίσθητος της έδειξε μεγαλύτερη αδυναμία και από τά ίδια του τα παιδιά. 

Μεγάλωσε κανονικά, μέσα στην θάλασσα διότι ο θετός της πατέρας βλέποντας την προσωπικότητα της τής είχε χαρίσει δικό της πλεούμενο με πανί  από την παιδική ηλικία, με τό οποίο είχε κάνει παράτολμες εξορμήσεις...

Μία από αυτές ήταν η επίσκεψις στην Ύδρα χωρίς να ειδοποιήσει και προκαλώντας αναστάτωσι διότι ήθελε να γνωρίσει τα ξαδέλφια της, τούς Κουντουριότηδες από τα οποία εισέπραξε περιφρόνησι για να επιστρέψει απογοητευμένη στίς Σπέτσες και να την κατσαδιάσουν γερά...

Μεγάλωσε, παντρεύτηκε στα 17, έχασε τον σύζυγό της από τούς πειρατές και ξαναπαντρεύτηκε τόν πλούσιο Μπούμπουλη από τον οποίο απέκτησε το διάσημο όνομα...

Βλέπουμε λοιπόν πάλι πώς ξεκινώντας από την Μάνη καταλήξαμε στίς Σπέτσες ...

Από τον νουνό της τον πανέξυπνο φιλικό Μούρτζινο ο οποίος διατηρούσε πάντα επαφές μαζί της και από τον οποίο πήρε όλη την διπλωματία...

Αυτός την έμπασε και στην Φιλική.

Αλλά στην διπλωματία μάλλον τον ξεπέρασε...

Διότι κατάφερε με τίς τακτικές της να διεισδύσει μέχρι στο χαρέμι τού Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολι και να  τον δεχτεί η μητέρα του από την οποία κέρδισε ιδιαίτερη εύνοια...

Όταν αργότερα έφτιαχνε τα πλοία της με κανόνια εκμεταλλευόμενη την ευκαιρία που έδινε στους Έλληνες ναυτικούς η συνθήκη Κιουτσούκ Καναϊρτζή, με τούς Ρώσους, αυτή κατάφερε με την προστασία τής Σουλτάνας να υπερβεί τα όρια που είχαν επιβληθεί και να φτιάξει μεγαλύτερα πλοία ...

Ήρθε ο Τούρκος ελεγκτής στίς Σπέτσες καί ενώ το πλοίο ας πούμε αντί για το επιτρεπτό 45 , ήταν 55 μέτρα, τού λέει τού Τούρκου, 45 έ... Και αυτός, απαντά, βέβαια 45...

Αρκετά βέβαια γιά σήμερα διότι πρέπει να αφήσουμε και πράγματα για μια άλλη εξόρμησι μέσα απο την οποία να αφήσουμε ως επινίκιο ή αδελφικό σύμβολο , το δικό μας τών Ειλεών , μέ τό σύμβολο τών σταφυλιών το οποίο ταιριάζει πολύ με το Μανιάτικο λάδι και με τίς Μαυρομηχαλεϊκες ταβέρνες  για να μήν έχουν και παράπονο οι Μαυρομιχάληδες ότι τούς αγνοήσαμε τήν ιστορική πορεία...

25η Μαρτίου 2025

Περιεκτικότατη και με πλούσια νοήματα η ομιλία τού δασκάλου  για  την σημερινή μας ιερή επέτειο !!!
Ο δάσκαλος πάντα, αποτελεί την ζωντανή ψυχή τού λαού !!!

 

Μία ιστορία καθημερινού βανδαλισμού...

 

Μάς έχουν ζαλίσει καθημερινά με το έργο ενός "εικαστικού καλλιτέχνη" το οποίο κάποιος γιατρός βουλευτής αντιμετώπισε με τον τρόπο που αντιμετωπίζει ο μέσος πολίτης τίς συνέπειες ανυπαρξίας τού κράτους...

Μετά από ταλαιπωρία μηνών για να διακοπεί η ηλεκτροδότησις από το κτήμα μου, διέθεσα όλη την ημέρα μου στίς υπηρεσίες τού νομού από τίς οποίες την μόνη άκρη που έβγαλα είναι το χάος και η απογοήτευσις.

Μπαίνοντας μέσα στο αυτοκίνητο για την επιστροφή, ανοίγω το ραδιόφωνο της ΕΡΤ για να ακούσω κάποια μουσική και να ξεχάσω όσο μπορώ το ψυχολογικό από τήν πίεσι .

Αλλά να, τα πράγματα χειρότερα ...

Πρώτη είδησις η καταγγελία για τον βανδαλισμό με το έργο τού καλλιτέχνη !!!...

Τον δικό μου βανδαλισμό που έφθασαν να με χρεώσουν ακόμη και ΕΡΤ για το πηγάδι μου με σκοπό να πληρώνεται αυτός που βανδάλισε την ψυχή ποιός τον βλέπει ; ...

Θεωρώ ότι δεν αφορά μόνον εμένα αυτό το θέμα διότι βανδαλίζουν καθημερινά τίς ψυχές όλων μας... 

Τά υπόλοιπα εδώ

Να το πώ... Να μην το πώ...

 Οι ανθρώπινες τιμές είναι πολύ δύσκολο να αποδοθούν διότι τα ανθρώπινα μέτρα είναι ανεπαρκή να κρίνουν πράγματα και καταστάσεις.

Όταν όμως κάτι ξεφεύγει πολύ, αφορά και το πρόσωπο σου το οποίο έχει ιστορική θεσμική βαρύτητα για τον τόπο, θεώρησα μετά από ταλαντεύσεις ότι πρέπει να παρέμβω δηλώντας από την αρχή ότι  αφορά μόνο την τάξι. 

Η παρουσία μου στην κοινότητα και στίς πολιτιστικές δράσεις αποτελεί ζωή πενήντα ετών πράγμα που λογικά θα εσήμαινε αμοιβαία τιμή για την κοινωνία. 

Δέν υπήρξα ποτέ από αυτούς που περίμενα κάποια ανταμοιβή για το χρέος μου απέναντι στο κοινό μας συμφέρον.

Η κοινωνία όμως από τα αρχαιότατα χρόνια θέσπισε έπαθλα αρετής για να ενθαρρύνει αυτούς που αγωνίζονται γιά τα συλλογικά συμφέροντα αν και συνήθως τα κέρδιζαν στην πλειοψηφία τους οι συμπεριφορές τού φαίνεσθαι και όχι τού είναι...

Οι άνθρωποι τού προσφέρειν δεν ζητούν οποιασδήποτε μορφής αντιπαροχές αλλά το μόνο που επιθυμούν είναι να μήν παρασύρεται σε λάθη η κοινωνία τους.

Ένας άνθρωπος που έφαγε στα μούτρα την ζωή και μέσα από δυσκολίες, πόνους, θυσίες κατάφερε να εκπληρώσει την γήινη αποστολή του, δεν έχει ποτέ ανάγκη από τίς ευλογίες και τις τιμές των άλλων ...

Οι άλλοι τον έχουν ανάγκη και όταν είναι ζωντανοί τον τιμούν για να κρατούν το παράδειγμα του ως οδηγό για την συνέχεια τού δύσκολου καθημερινού αγώνα.

Ζήσαμε στην εποχή μας με ανθρώπους που έφαγαν τα νιάτα τους στους πολεμώντας στην Μακεδονία, Μ. Ασία, Αλβανία και θεωρούσαμε ότι έκρυβαν μέσα τους μεγάλες αξίες μπροστά στις οποίες εμείς δεν είχαμε προσφέρει τίποτα. 

Με βάσι λοιπόν αυτές τις σκέψεις, η προσωπική μου πείρα μέσα στην ιστορία τού χωριού, μού επιβάλλει να υπενθυμίσω πράγματα και καταστάσεις και αυτό για να μην προσβάλλεται η αλήθεια αλλά και οι άνθρωποι που γνωρίζουν....

Ξεκίνησα ως κοινοτάρχης όντας πολύ νέος, χωρίς εμπειρία, αλλά με βαθιά θέληση να ενώσω την τοπική κοινωνία σε μία πορεία δημιουργική.

Έτσι χωρίς να υπάρχει ακόμη μορφωτικός σύλλογος, οργανωθήκαμε πολιτιστικά χωρίς καταστατικά και μέσα απο αυτή την οργάνωσι προέκυψε η χορευτική ομάδα η οποία για την εποχή ήταν σπάνια και πρωτοποριακή σε όλη την Ελλάδα. 

Μέ βοήθησαν από το συγκρότημα τής Δώρας Στράτου στην Αθήνα, το οποίο ήταν ένα από τα ελάχιστα που λειτουργούσαν στην Ελλάδα,  να βρώ στολές γνήσιες, φτιαγμένες στο χέρι από Μετσοβίτη ράφτη για τίς οποίες διακινδύνευσα τον μισθό μου τριών μηνών στα ξενοδοχεία, που σημαίνει ότι αν το εγχείρημα δεν είχε επιτυχία, είχα χάσει τα λεφτά μου.

Ευτυχώς όμως το εγχείρημα πέτυχε, η ομάδα έδινε παραστάσεις στα ξενοδοχεία και με το αντίτιμο, ξόφλησε πρώτα τα χρήματα για τις στολές και στην συνέχεια συμμετείχε στα έργα τού χωριού αγοράζοντας υλικά τα οποία με προσωπική εργασία όλων των κατοίκων γίνονταν τσιμεντοστρώσεις οι οποίες υπάρχουν μέχρι σήμερα.

Πολύ συχνά οργανώναμε λαϊκά πανηγύρια με την χορευτική ομάδα μέσα στο χωριό με σκοπό την κοινωνική ψυχαγωγία αλλά και για να ενισχύσουμε οικονομικά τα έργα. 

Υπήρξαμε πρωτοπόροι και σε άλλο τομέα διότι από τούς πρώτους στην Ελλάδα οργανώσαμε έκθεσι λαογραφίας στο παλιό κοινοτικό γραφείο, πράγμα άγνωστο στο 99,99% τών δήμων και κοινοτήτων Πανελλαδικά.

Όλη αυτή η δραστηριότητα από την ενεργό συμμετοχή, οδήγησε στην δημιουργία τού πολιτιστικού συλλόγου , περίπου το 1980. 

Τρέξαμε όλοι μαζί στην εταιρεία τού Μποδοσάκη για βοήθεια να κτιστεί το κτήριο που φιλοξένησε τον σύλλογο και την ομάδα και το οποίο σήμερα αποτελεί το νηπιαγωγείο, ενώ η ομάδα τού ποδοσφαίρου σε συνεργασία με το Σωματείο εργαζομένων στα μεταλλεία, κατάφερε να πάρει σοβαρή οικονομική ενίσχυση για την αγορά τού γηπέδου στο οποίο αθλείται σήμερα η νεολαία.

Ξεκινήσαμε τότε και την γιορτή κρασιού περίπου το 1980, γεγονός και αυτό από τα σπάνια στην Ελλάδα.

Προβλέποντας τις ανάγκες τού μέλλοντος καταφέραμε να αγοράσουμε έκτασι που να δίνει προοπτικές για να επεκταθεί σήμερα η παιδική χαρά στο βαθμό μπορούσε να το κατανοήσει το τότε κοινοτικό συμβούλιο...

Όλα αυτά, δεν σημαίνουν ότι τα οργάνωσε ένα άτομο. 

Απλά ένα άτομο μέσα από την ενότητα  και την πίστι στο κοινό συμφέρον που καλλιεργησε, κατάφερε να απελευθερώσει την κοινωνία για να αναπτύξει την δυναμική της.

Καί είμαι υπερήφανος που υπήρξα αυτό το άτομο. Δηλαδή, απλά συντονιστής όπως ο συνθέτης σε μία ορχήστρα που παράγει νότες.

Δέν μπορεί να υπάρξει συνθέτης χωρίς μουσικούς, ούτε μουσικοί χωρίς συνθέτη.

Πάθαμε μεγάλες συμφορές από τα μίση, τίς μικρότητες, τούς διχασμούς, τα κομπλεξικά θέλω τού κάθε ξεπεσμένου συμπλεγματικού με αποτέλεσμα σήμερα η Ελλάδα ως χώρα, να έχει ξεπέσει σε τριτοκοσμικά πρωτεία σε όλους τούς τομείς.

Αν και η απειρία μας οδήγησε να ταχθούμε σε κόμματα, δεν υποδουλωθήκαμε ποτέ σ΄αυτά,  ούτε δεχτήκαμε να ενεργήσουμε ως υποχείρια τους στην διαχείρησι τών υποθέσεων τής κοινότητας συμπράττοντας στην γελοία συμπεριφορά να τους διαφημίζουμε για να μάς βγάλουν τις πιστώσεις που μάς στερούσαν επίτηδες, αλλά τίς παίρναμε με το σπαθί μας πολεμώντας μέσω τού τύπου ενάντια σ αυτές τις αχρείες συμπεριφορές .

Σε εποχές δύσκολες που τα χωριά επικοινωνούσαν με χωματόδρομους, πετύχαμε με το σπαθί μας να διαπλατυνθεί και ασφαλτοστρωθεί ο δρόμος Ηλιόκαστρο Ερμιόνη, ενώ με ελάχιστα χρήματα ανοίξαμε τον δρόμο για τίς Αδέρες πράγμα που σε μετέπειτα εποχές θα μεταφράζοταν σε πολλά εκατομμύρια.

Σε εποχή που δέν είχαν κάνει μελέτη αποχετεύσεως η Ερμιόνη και το Κρανίδι, είχαμε κάνει εμείς για το Ηλιόκαστρο τήν οποία δεν μπορέσαμε να υλοποιήσουμε από τίς παγίδες και τα εμπόδια τής ίδιας τής πολιτείας η οποία απεχθάνεται τα έργα που δεν επιφέρουν κόστος και καταφανέστατα ψηφίζει νόμους για τούς ημετέρους της τούς οποίους πληρώνει πανάκριβα ο λαός ο οποίος δεν συμπαθεί και τόσο όσους αντιστέκονται διότι έχει μεγάλη ροπή προς το ψέμα που χαϊδεύει ευχάριστα τα αυτιά ...

Έτσι πάντα, ήμουν ενάντιος στο βολεύεσθαι και όχι στο βουλεύεσθαι, πράγμα που έδειξα δυναμικά σε όλη μου την ζωή και για το οποίο κατηγορήθηκα από όσους θεωρούν ότι πρέπει να βόσκουν δεμένοι στο κάθε κομματικό παλούκι...

Εξέδωσα βιβλίο  τριακοσίων σελίδων με τίς θέσεις και αναλύσεις μου πάνω στά προβλήματα που έπρεπε να γνωρίζει ο καθ ένας για να κρίνει σωστά ώστε να μπορεί να επιλέγει αυτούς που θα βουλεύονται και όχι θα βολεύονται από την πολιτεία.

Αυτό, αντί να επιβραβευτεί, συνετέλεσε στο τέλος τών πολιτικών μου επιδιώξεων.

Μέσα από αυτό μέτρησα τούς πραγματικούς φίλους που έτρεξαν να με βοηθήσουν για να ξεπεράσω τα εμπόδια που βάζει το κράτος ενάντια σε κάθε τι που υπονομεύει τα σκοτεινά συμφέροντα, αλλά είδα και τούς άλλους "φίλους"  που μού έδειξαν το σκοτεινό τους πρόσωπο...

Υπήρξα ζωντανός μέχρι χθες στον πολιτιστικό σύλλογο διότι πλαισίωσα από τους πρώτους την επαναλειτουργία του καί προσέφερα όσα μού επιτρέπει η ηλικία μου. 

Όπως στην περίοδο τής κοινότητας, έτσι και μέσα στον σύλλογο, εξέφρασα τήν θέλησι μου να μήν θεωρούμε τούς πολιτικούς ως τιμόμενα πρόσωπα. 

Τιμάς πάντα αυτόν που συμμετέχει σε κοινούς αγώνες, που σε πλησιάζει όχι για την ψήφο αλλά για την καθημερινότητά σου με σκοπό στην συνέχεια να προωθήσει νόμους οι οποίοι φέρνουν πρόοδο, τάξι και ευημερία στην κοινωνία.

Ποιά είναι η πρόοδος που μάς έφεραν όλοι αυτοί ; 

Τό ότι μετανάστευσαν τα παιδιά σου, δεν θέλουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους διότι δεν αντέχουν την κακοδαιμονία, τίς αδικίες και τίς φρικτές ανομίες, στοιχεία που συνετέλεσαν στο να αδειάσουν τα χωριά μας από ζωή ; 

Τό ότι πονηροί διαχειριστές τού δημόσιου πλούτου δεν αγγίζονται από την δικαιοσύνη αλλά η δικαιοσύνη αγγίζει την γριούλα που πωλούσε λίγα χόρτα στην αγορά και εσένα που θα μεταφέρεις δύο δοχεία λάδι για τα παιδιά σου ; 

Υπήρξα λοιπόν επαναστάτης που δεν άρεσα ή δεν αρέσω σε πολλούς....

Ώς συνδικαλιστής τής Τοπικής Αυτοδιοικήσεως έφερα εισήγησι σε συνέδριο στον νομό με θέμα την άναρχη δόμηση και τις αυταρχικές περιφράξεις, στοιχεία όλα αυτά που συνθέτουν την σημερινή κόλασι τής οποίας όλη η κοινωνία έγινε ένοικος και πληρώνει λίγους πόντους χώματος με αίμα και καθημερινή τυραννία .

Οι προτάσεις αυτές πέρασαν επίσημα στο περιοδικό τής Κεντρικής Ενώσεως Δήμων και Κοινοτήτων το 1984 στο οποίο είχαν πρόσβασι οι πολιτικοί τούς οποίους με τέτοιο πάθος θέλουν κάποιοι να τιμούν.

Ένα από τα μεγάλα οράματα μου ήταν να δημιουργήσουμε θέατρο τύπου αρχαίου στο χωριό, χιλίων περίπου θέσεων επειδή είχα προσωπική εμπειρία πάνω σε τέτοια κατασκευή αλλά και ανθρώπους στο χωριό που ήταν πάντα πρόθυμοι να προσφέρουν προσωπική εργασία.

Αυτό απέτυχε και δεν θέλω να πω λεπτομέρειες για να μήν ξύσω παλιές πληγές .... 

Κουβαλάω μαζί μου τήν πίκρα όχι τού οτι δεν με τιμάς διότι η ανάγκη δεν είναι δική μου αλλά φαινόμενο πτωτικό τής κοινωνίας.

Δεν αισθάνομαι κακά συναισθήματα απέναντί σου διότι σε θεωρώ χρήσιμο και θέλω απλά να διορθώσω την κάθε σου απειρία.

Αλλά πικραίνομαι επίσης με την σκέψι τί έγιναν οι στολές που είχαν φέρει τέτοιες χαρές στο παλιό χωριό, πώς χάθηκαν τόσο μυστηριωδώς, ποιους ενοχλούσαν;..

Γιατί τόσο πικρόχολα σέρνεται η ιδέα ότι η πλατεία κατέστρεψε τα παλιά χώματα και ότι δεν έπρεπε να είχε γίνει ; 

(Όλοι αυτοί που κάνουν αυτές τίς νύξεις, θα είναι τίμιοι όταν δεν σταθμεύουν εκεί τα αυτοκίνητα τους...)

Γιατί σέ κάθε εκδήλωσι αποσιωπώνται τα έργα που κάναμε ως κοινότητα και υπερτονίζονται αυτά που έγιναν ως παράρτημα τού δήμου ; 

Είπα να το πώ... Να μην το πώ... Τό λέω χωρίς να με ενδιαφέρει ατομικά ... Οι νόμοι τού Σύμπαντος είναι πολύ πιό ψηλά από τήν κάθε ανθρώπινη αταξία ή αστοχία ... Πιστεύω σ΄αυτούς και μόνον... Και αν συμμετέχω οπουδήποτε ακόμη δεν το κάνω για να εισπράξω κάποια ανταμοιβή... Το κάνω για να βοηθήσω έστω και με την απλή μου παρουσία...Αν και βρήκα ευκαιρίες να ανέβω στην γενική πολιτική προτίμησα να καταγγέλλω διότι το κάθε ανέβασμα προϋποθέτει συμβιβασμούς... Αν πλουτίσω από κάπου, δεν θα με ακολουθήσει ο πλούτος στο μεγάλο ταξίδι... Το μόνο που θα πάρω μαζί μου, είναι αυτό που πραγματικά έδωσα και όχι αυτό που θα πιέσω τον εαυτόν μου να πιστεύει ότι έδωσα...

Όποιος δεν κατάλαβε τί έγινε σήμερα, τι γίνεται τα τελευταία χρόνια έτσι εκκωφαντικά απαξιωτικά απέναντί μου με την κοπή τής βασιλόπιτας, ας κουνήσει λίγο το κεφάλι του...

Εγώ παρ όλα αυτά συμμετέχω ακόμη με την παρουσία μου...

Ένας φίλος, μιά ζωή...

Ήταν τότε, γύρω στο 1960 ! Κάναμε την παιδική μας βόλτα κατηφορίζοντας από το καφενείο τού Πάλα στο οποίο οι τότε νεολαίοι γιόρταζαν με τον τρόπο τους τήν ημέρα τού Πάσχα, ενώ το μεγάφωνο αντηχούσε γιορταστικά τραγούδια .

Τσουγκρίζαμε τα αυγά μπροστά στον φακό τού Ανάργυρου Μπόλα 

που τραβούσε την φωτογραφία πάνω στο παλιό γεφύρι με φόντο το παλαιό σχολείο, τίς πέτρες που παρέμειναν επί χρόνια τίς οποίες είχαν συγκεντρώσει οι κάτοικοι με προσωπική εργασία για να κτιστεί μ΄αυτές νέο σχολείο, όπως και έγινε αργότερα διότι χρησιμοποιήθηκαν στα θεμέλια τού σημερινού.

Σήμερα όμως ο φίλος από δεξιά ολοκλήρωσε τον κύκλο του και μας άφησε ξαφνικά.

Πρόκειται για τον Γιώργο Κονδύλη ή Καρόζη με τον οποίο μας συνέδεε φιλία και αναμνήσεις.

Μαζί πήγαμε σ΄αυτό το σχολείο, παίξαμε στο προαύλιο του ενώ τα καλοκαίρια ζούσαμε ξυπόλητοι και ανέμελοι στα περιβόλια.

Θυμάμαι το παλιό τους σπίτι στο χωριό, ένα δωμάτιο όλο κι΄ όλο μέσα στο οποίο ζούσε ολόκληρη οικογένεια που δέν σού έφερνε στενότητα αλλά ένοιωθες  ζεστασιά. 

Στα περιβόλια πάλι μία καλύβα για την κάθε οικογένεια μάς χωρούσε όλους και νοιώθαμε πραγματική ψυχική ζεστασιά ο ένας κοντά στον άλλον.

Τά βράδια, επισκέψεις οικογενειακές από καλύβα σε καλύβα με αστεία και κουβέντες περνούσαν γρήγορα οι ώρες το πολύ μέχρι τίς δέκα γιατί έπρεπε να κοιμηθούν νωρίς οι γονείς μας για να ξυπνήσουν νωρίς που τούς περίμενε σκληρή δουλειά με ποτίσματα και σκαλίσματα.

Το πρωΐ κελαηδούσαν τα μαγγανοπήγαδα που έδιναν ζωή στίς καλλιέργειές μας οι οποίες μας διασφάλιζαν διατροφική αυτάρκεια και λίγα ψιλά για να αγοράζουμε ρύζι, ζάχαρη, καφέ καί λίγα βασικά. 

Άκουγες από άκρη σε άκρη αυτόν τον γλυκό ήχο τού μαγγανιού, μέχρι που ήρθε και τον διατάραξε  η μηχανή Μαρκότση.

Παπούτσια φορούσαμε μόνον όταν έπιαναν τα πρωτοβρόχια και αυτό με δυσκολία διότι οι πατούσες μας είχαν γίνει σκληρές σαν τίς σόλες και δεν ανέχονταν εύκολα να δεχτούν επιπρόσθετες...

Έτσι πέρασε η ζωή μας και ήρθε ο πολιτισμός που αποξένωσε τούς ανθρώπους από τίς μεταξύ τους σχέσεις.

Με τον Γιώργο δεν αποξενωθήκαμε όμως διότι πάντα τον τραβούσε το χωριό.

Θυμάμαι όταν πέθανε ο παππούς του, ο Μπάρμπα Γιώργης ο Καρόζης  ο πρώτος που τάφηκε στον Αγιο Γιώργη.

Τον ακολούθησε μετά και άλλος Γιώργης, ο δικός μου παππούς ο Μπλατσάρας για να συνοδεύουν τον Άγιο δύο Γιώργηδες...

Όλα αυτά τριγυρίζουν μέσα στην ψυχή και δεν σβήνουν διότι τίς κουβαλάμε με όλα τα άλλα φορτία μαζί ...

Καί πιθανόν πάρα πέρα... Ποιός ξέρει ; ... 

Ολοκλήρωσε κι αυτός τον κύκλο τής ζωής έχοντας αφήσει αρκετά παιδιά για να συνεχίσουν τον αγώνα, πράγμα που αποτελεί το μεγάλο ζητούμενο τής ζωής μας και το οποίο συνεχώς και περισσότερο εξαναγκάζονται να μην εκπληρώνουν οι νέες γενιές...

Ο χάρτης τού χωριού αλλάζει δραματικά και καθ  ένας που φεύγει αποτελεί μέρος τής κοινής μας ιστορίας...

Απλά σήμερα ήταν η ευκαιρία για ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα...