Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026

Γιορτάστηκε σήμερα στο Λουκαΐτη εθνική μας εορτή τής 28ης Οκτωβρίου 1940

 Η τοπική κοινότητα μαζί με τον πολιτιστικό σύλλογο, αποφάσισαν να δώσουν εθνικό χρώμα στο χωριό το οποίο απουσίαζε από την εποχή που έπαυσε να λειτουργεί το δημοτικό σχολείο.

Τελέστηκε η θεία λειτουργία στον ιερό ναό τών Ταξιαρχών από τον ιερέα πατέρα Ευάγγελο, με παρουσία εκπροσώπων τού δήμου, τής τοπικής κοινότητας, με την ζωντανή παρουσία μαθητών τών οποίων οι γονείς κατάγονται από το χωριό και με αρκετούς ενορίτες.

Η πρόεδρος τού συλλόγου εκφώνησε τον πανηγυρικό, ενώ στην συνέχεια κατατέθηκαν στεφάνια στο μνημείο τών πεσόντων τού 1940 και τιμήθηκαν ιδιαίτερα οι δύο ντόπιοι στρατιώτες οι οποίοι θυσιάστηκαν για την πατρίδα στην Αλβανία.

Πρόκειται για τούς αείμνηστους Γιάννη Δερματά και Δορμπάρη Γεώργιο.

Οι μαθητές απήγγειλαν ποιήματα και έκλεισε η τελετή  με την παρέλασι πρός το δημοτικό σχολείο.






























Δευτέρα 8 Ιουνίου 2026

Βερβερόντα 1972...

Αριστερά είναι ο Στέφος,  στο κέντρο ο κυρ Γιάννης ο κηπουρός και δεξιά ο ...υπάλληλος τής υποδοχής μπροστά από την πισίνα τού ξενοδοχείου....

 Τότε, που για σήμερα μοιάζει κάτι το πολύ μακρινό και άγνωστο διότι την ζωή την διαδέχτηκαν στήν συνέχεια εγκατάλειψις και ερείπια. 
Την ψυχή τού ξενοδοχείου αποτελούσε ο γαμβρός τής οικογένειας. 

Πρόκειται για τον κ. Μ. Θεοδώρου τού οποίου η κοπή τού νήματος τής ζωής αποτέλεσε πλήγμα για την  επιχείρησι αλλά και για τήν οικονομία τής ευρύτερης περιοχής .
Περισσότερες από εκατό οικογένειες είχαν άμεσο εισόδημα ενώ έμμεσα στήριζε την οικονομία τού τόπου.
Για μάς που ζήσαμε αυτές τις εποχές, τις σεβόμαστε επειδή αποτελούσαν κάτι διαφορετικό από το σήμερα, ήταν κάτι το παραγωγικό και ελπιδοφόρο.
Τα χρήματα που εισπράτταμε είχαν παραγωγικό αντίκρισμα, δεν τα σακάτευαν  φόροι, εισφορές, πρόστιμα, παράβολα, διάβολα, τρίβολα και όλες αυτές οι σκοτεινές κοστοβόρες αρλούμπες που αποφασίζουν για μάς χωρίς εμάς όλοι αυτοί οι "δημοκρατικοί" εφιάλτες... 
Θυμάμαι οικογένεις από διάφορα φτωχά τότε μέρη τής Ελλάδας στίς οποίες η επιχείρησις διασφάλιζε διαμονή, τροφή και ένα καλό μεροκάματο στοιχεία τα οποία δέν μπορεί να διανοηθεί κάποιος σήμερα
στην εποχή τής "προόδου" και τής παθιασμενης "αναπτύξεως"....
Θυμάμαι την Ματίνα, γεματη νεανικότητα και ζωή η οποία μού παρέδιδε το ψωμί τα πρωϊνά που είχα βάρδια, επίσης τα ταβερνάκια και τα μαγαζάκια που περίμεναν τούς πελάτες τους απο όλα αυτά τα ξενοδοχεία.

Τότε έκαναν διακοπές άνθρωποι τής μεσαίας τάξεως και τού μεροκάματου που  έρχονταν από ξενες χώρες ενώ εμείς ως εργαζόμενοι είχαμε αξιοπρεπείς μισθούς .
Τότε η ανάπτυξις δεν είχε το νόημα τού σημερινού όρου με τον οποίον μας βομβαρδίζουν καθημερινά και τού οποίου οι συνέπειες αποτυπωνονται στην φτώχια, στην μετανάστευσι τής νεολαίας, στην ερήμωσι τών χωριών μας και στην βάρβαρη κακοποίησι τού περιβάλλοντος.
Ήταν η εποχή τής δραχμής, ενός  από τα πιό αξιόπιστα νομίσματα στον κόσμο τής οποίας η αξιοπιστία στηρίζεται ακριβώς στην τάξι = νοικοκυριό και παραγωγικότητα.
Δηλαδή, τα πράγματα εδώ πάνε μαζί... Νόμισμα, οικονομία, παραγωγικότητα, ποιότητα ζωής...
Και μετά ήρθε η "πρόοδος" που φόρεσε αναίσχυντα την προβιά τής "λαϊκής δημοκρατίας" και η οποία για να επιβληθεί σκότωσε και τα  τελευταία ίχνη παιδείας που υπήρχαν σ΄ αυτή την χώρα.
Αποκορύφωσις τής "προόδου" ήταν η σφραγίδα τού Ευρωπαίου και όχι τού Έλληνα που αποτελεί έννοια σεβαστή σε όλο τον πλανήτη!!!
Επειδή ζήσαμε αυτές τίς εποχές στις οποίες το ψέμα και οι φαντασιώσεις  ξεκίνησαν να κάνουν "δημοκρατικές επαναστάσεις"  ενάντια στην  δημιουργικοτητα ρίχνοντας τις σπορές τών οποίων απολαμβανουμε σήμερα τούς καρπους,  ας σταθούμε σε κάτι που αποτελεί τροφή για σκέψι...
Τήν εποχή αυτή η εθνική οικονομία ανέβαινε με ρυθμούς πρωτοποριακούς στα παγκόσμια χρονικά.
Είχαμε δεκαοκτώ μεγάλα τουριστικά συγκροτήματα στη Ερμιονίδα τών οποιων η ζωή ήταν συνδεδεμένη με τα ονόματα τών δημιουργών τους.
Και όταν αργότερα, έσβηνε κάποιος από αυτούς, έσβηνε και η επιχείρησις !
Γιατί ; 
Απλούστατα διότι αυτή η μετέπειτα "δημοκρατική" πολιτεία μέσα από κληρονομικές αλχημείες, προτιμούσε να τα στέλνει στις τράπεζες παρά να διευκολύνει τούς κληρονόμους να συνεχίσουν το έργο.
Δέν φεύγει από το μυαλό μου η ιστορία ενός από τούς μετέπειτα εργοδότες μου τον οποίο θεωρώ ως ένα από τα πιο  αξιοσέβαστα άτομα που γνώρισα στην ζωή μου.
Τον θυμάμαι ιδιαίτερα διότι με βοήθησε να ξεπεράσω το πρόβλημα ανεργίας από κάποιες άστοχες συνδικαλιστικές μου δραστηριότητες. Καί δεύτερο για την μεθοδικότητα  τής  εργασίας του στην οποία συμμετείχε δραστικά και η σύζυγός του.
Αυτός ο άνθρωπος σε μία σοβαρή χώρα, θα είχε τιμηθεί ιδιαίτερα διότι με προσωπικές του δραστηριότητες κατάφερε να φέρνει πάνω από εβδομήντα χιλιάδες  διανυκτερεύσεις με ζεστό συνάλλαγμα κάθε χρόνο, παρέχοντας άμεσα πάνω από διακόσιες θέσεις εργασίας και ενισχύοντας έμμεσα την οικονομία ευρύτερα.
Αυτός αντί να τιμηθεί κινδύνεψε να φυλακιστεί διότι δέν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τίς συνέπειες τών πειραματισμών που  επέβαλαν άξεστοι  και ανεγκέφαλοι διαχειριστές τών κανόνων τής οικονομίας...
Ποιος θυμάται την περιβόητη ΑΤΑ η οποία οδήγησε τον πληθωρισμό στο 20%, σκότωσε  την ανταγωνιστικότητα και  έφερε χάος στις επιχειρήσεις...
Βλέπεις ξεκινώντας από το Βερβερόντα, χωρίς να το καταλάβουμε φθάσαμε στο Κόστα Πέρλα κάποια χρόνια αργότερα...
Έτσι αφήσαμε τον Λευτέρη τον καπετάνιο από το Πορτο Χέλι ...
Τότε ξεκινούσε τα πρώτα του δημιουργικά βήματα συνδυάζοντας δράσι και αρρενωπότητα που αποτελεί το μεγάλο ζητούμενο σε κάθε υγιή εποχή.
Καί τον είδαμε πρίν λίγα χρόνια στην Αγία Βαρβάρα στο Ηλιόκαστρο, έτσι ζωντανό και ακμαίο περιστοιχισμένο από την μία και ουσιαστική επένδυσι που μπορεί να κάνει κάποιος άνθρωπος στην ζωή του, δηλαδή την οικογένεια μέσα από την  οποία και μόνον αντιμετωπίζονται οι συνέπειες τών δόλιων πειραματισμών που πνίγουν τίς ζωές μας και έχουν  μπερδέψει θανάσιμα και καταστροφικά τις νέες γενιές...

Πιστεύω να επεξεργάστηκα με πληρότητα αυτήν την γεμάτη συναίσθημα διαδρομή...
Διότι μέσα από τα ερείπια τών νέων εποχών έβγαλα τα στοιχεία που πρέπει να απασχολούν όλους μας...
Την συνέχισι τής ζωής και όχι τον προωθούμενο  ευτελισμό  της από όλους αυτούς που θελουν  να στηρίζουν "αναπτύξεις"πάνω σε ανθρώπινα ναυάγια...

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2026

Απίστευτο !!!

 



Αλλάζει δραματικά ο χάρτης !!!...

Ένας χάρτης που δεν ανανεώνεται  και το οποίο γεγονός έπρεπε να καθορίζει αποφασιστικά τις συλλογικές μας συμπεριφορές...

Τώρα απλά το  μόνον που θα πούμε είναι η σημασία τής απουσίας ενός ανθρώπου πού συμμετείχε στην ζωντάνια τού χωριού.

Στις  πολιτιστικές εκδηλώσεις,  στο γήπεδο, στην κοινότητα.

Πάντα καθαρός και έντιμος με δυνατή αποστροφή σε κάθε  πράξι σκοτεινή...

Καλό ταξίδι αγαπητέ  μας φίλε και συνδημότη Αντώνη  !!!

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026

Εξορμήσαμε στα Καλάβρυτα ....

Ξεκινώντας από τα θερμά και με στόχο να νοιώσουμε κάτι διαφορετικό ώς φυσικό περιβάλλον και εικόνες, βρεθήκαμε αρκετοί από την επαρχία μας στα Καλάβρυτα .
Κυριακή στίς 8 Φεβρουαρίου...
Δύο λεωφορεία με το πρακτορείο τού Ζαφείρη, δεν είναι και ευκαταφρόνητος αριθμός...
Από το Θερμήσι, το Ηλιόκαστρο και από όλη την επαρχία...
Από το Θερμήσι λοιπόν στα Καλάβρυτα...
Δύο ονόματα που έχουν σχέσι με το περιβάλον ...
Το πρωτο έχει σχέσι με το θερμό...
Παλαιά υπήρχε σ΄εμάς ο ναός τής Θερμανσίας Δήμητρας που αναφέρεται στον Παυσανια και οπωσδήποτε είχε το αίτιο...
Ενώ από την άλλη μεριά ο προορισμός μας σημαίνει καλή αύρα...
Δέν ξέρω γιατί τό γράφουν μέ βήτα...
Στον σταθμό του οδοντοτού γράφεται το όνομα στα Ελληνικά και στα ξένα ... 
Στά ξένα αποδίδεται σωστότερα...
Kalavrita ... Όχι Κalabrita που αντοστοιχεί κατά γράμμα...
Ύπήρχαν πολλές περιοχές στις οποίες οι αρχαίοι είχαν δώσει ονόματα που εκφράζουν την καλή αύρα...
Το αρχαίο όνομα τού Πόρου μαζί με τίς Αδέρες, λεγόταν Καλαυρία.
Όπως ή αρχαία Καλαυρία στην Ιταλία, τής Μεγάλης Ελλάδας, που σήμερα ονομάζεται Kalabria...
Και αν ψάξουμε θα βρούμε και άλλες ανάλογες ονομασίες...  
Φθάνοντας στην κορυφή τού όρους ζήσαμε πολύ αισθητικά τήν αύρα... Τόσο που μερικοί δεν την είχαμε προβλέψει...(πχ. εγώ...)
Μετά το βουνό κατεβήκαμε στην πόλι . 
Ηταν μία ημέρα με πολλούς επισκέπτες .
Πάρα πολύ νεολαία ιδίως από το εξωτερικό !!!
Τα μαγαζιά γεμάτα ! Οι δρόμοι το ίδιο !
Είδαμε πάρα πολλούς Ασιάτες !
Τραβήξαμε ωραίες φωτογραφίες.

 
Ο κλασσικός σταθμός τού οδοντοτού... 

Πέρα από αυτή τήν αύρα που νοιώθει κάποιος από την ομορφιά τού τοπείου, υπάρχει και μία άλλη αύρα μυστικιστική, συγκινησιακή, αυτή τής θυσίας τήν οποία αισθάνεσαι σε κάθε γωνιά τής περιοχής.
Εδώ ο καλλιτέχνης αποτύπωσε ζωντανά σκηνή από το μεγάλο δράμα που συνέβη με τήν μαζική εξόντωσι, γεννοκτονία ολόκληρου τού χωριού από τον Γερμανό κατακτητή το 1943 και το οποίο έργο βρίσκεται στην αυλή τού παλαιού σχολείου το οποίο αποτελεί μέρος αυτής τής φρικτής ιστορίας.
Πάνω από χίλια άτομα, όλοι οι άνδες τού χωριού, συγκεντρώθηκαν στην πλαγια τού βουνού και σκοτώθηκαν με ριπές όπλων.
Στο γλυπτό, ο καλλιτέχνης έχει αποτυπώσει άριστα τον πόνο και την αγωνία τής γυναίκας με το μικρό παιδί να θάψουν τον δικό τους άνθρωπο, σύζυγο, πατέρα, αδελφό, που τον μεταφέρουν σε κουβέρτα, μία σκηνη που θυμίζει τήν αιώνια αποκαθήλωσι που ζούμε οι Έλληνες και η οποία συμβολίζεται μέσα στην ίδια μας την  θρησκευτική πίστι! 
 







Ο κατακτητής δεν έχει ιερά και όσια ! Δεν σεβάστηκε ούτε τούς ιερούς χώρους και προέβη στην ανάλογη ιεροσυλία σκοτώνοντας τούς μοναχούς !
Προσωπικά, κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας το επεξεργάζομαι σε βάθος και προσπαθώ να το μεταδώσω στούς δίπλα μου, σ΄ αυτούς που μέσα τους έχει απομείνει η μοναδική ένοια που στήριξε την ανθρωπότητα και που λέγεται εμείς...
Οργίζομαι για το γεγονός ότι ξεχνάμε, μάς τρέφει το ψέμα, μάς συγκινούν οι παραισθήσεις...
Όλα αυτά τα στοιχεία που διασφάλισαν την σύγχρονη δουλεία μας  στίς ίδιες δυνάμεις οι οποίες μεταλλάσσονται και παραλλάσσονται αιώνια με σκοπό τον έλεγχο αυτών που δεν σκέφτονται και ξεχνούν...




8
 

Αυτές είναι οι εικόνες τών αντιθέσεων ... 
Η ζωή μετά την θυσία και το ολοκαύτωμα...
Στοιχεία που συχνά σε αποπροσανατολίζουν απο το βάθος τών πραγμάτων...
Σήμερα η θυσία έχει αλλάξει μορφή...
Την ζεί ο καθ ένας ξεχωριστά, υπομένει δραματικά το βάρος της και δεν πρόκειται να τον βοηθήσει κάποιος για να ελαφρύνει.
Αποτυπώνεται στο άδειασμα τών χωριών, στην μοναξιά τών ανθρώπων, στην αδυναμία τών νέων να φτιάξουν οικογένεια, στην καλλιεργούμενη δυστυχία, στά ψεύτικα και παραπλανητικά "δικαιώματα" που οδηγούν στίς μοναδικές σε αριθμό φονικές εκτρώσεις !!!
Οι άνθρωποι , τότε στα Καλάβρυτα, άφησαν έναν ή λίγους δικούς τους για να τούς θάψουν και να θρηνήσουν για το γεγονός.
Αυτά τα παιδιά που τούς έκοψαν το δικαίωμα στην ζωή και τα πέταξαν στα σκουπίδια, δεν θα τα θρηνήσει καμία μητέρα, κανένας άνθρωπος αλλά η ίδια η αρχιτεκτονική δομή τού Ιερού Σύμπαντος θα αποδώσει την δικαιοσύνη της στον πρέποντα χρόνο, τότε που θα είναι αργά για δάκρυα ή κλάματα...

(Υ.Γ. Τά κείμενα μου τα γράφω για λίγους, είμαι "συντηριτικός", αδιαφορώ για τίς αρρώστιες που μάς πολιορκούν σε όλα τα πεδία και ενδιαφέρομαι ζωντανά για να παράγω αντισώματα... Αυτά που μπορεί κανείς να δεί κατεβάζοντας δωρεάν το βιβλίο μου πατώντας   Εδώ που θα δείξει το βέλος)
  

Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026

Στο Λουκαΐτη σήμερα...

Εσπερινός εορτής Αγίου Παρθενίου, προστάτη τών καρκινοπαθών σήμερα στο Λουκαΐτη.
Η προσέλευσις τού κόσμου ήταν μεγάλη καθώς υπήρξαν επισκέπτες και από τα δύο γειτονικά χωριά.
Έγινε κοπή πίτας τού Πολιτιστικού Συλλόγου καθώς και τής τοπικής κοινότητας . 
Τά δύο τελευταία χρόνια λάμπει ιδιαίτερα το χωριό με την ζωντανή παρουσία τού συλλόγου ο οποίος ευχόμαστε να γίνει αρχή για μιά ευρύτερη ζωντάνια, αναγέννησι και επανάκαμψι τής ζωής που δικαιούται το κάθε χωριό στην Ελλάδα.
Ας σκεφτούμε ότι η ζωή βρίσκεται στην ομορφιά τής απλότητας, στήν φύσι, στο περιβάλλον και όχι  στο διαρκές τρέξιμο για να ανταποκριθούμε σε "ανάγκες"  που διαρκώς προσθέτουμε στις ζωές μας, οι οποίες μας απομάκρυναν από τις φυσικές λειτουργίες τής ζωής με αποτέλεσμα τίς πιέσεις στον ψυχισμό, με αρνητικές αντανακλάσεις στην υγεία και οι οποίες δεν έχουν τέλος.