Εξορμήσαμε στα Καλάβρυτα ....

Ξεκινώντας από τα θερμά και με στόχο να νοιώσουμε κάτι διαφορετικό ώς φυσικό περιβάλλον και εικόνες, βρεθήκαμε αρκετοί από την επαρχία μας στα Καλάβρυτα .

Κυριακή στίς 8 Φεβρουαρίου...

Δύο λεωφορεία με το πρακτορείο τού Ζαφείρη, δεν είναι και ευκαταφρόνητος αριθμός...

Από το Θερμήσι, το Ηλιόκαστρο και από όλη την επαρχία...

Από το Θερμήσι λοιπόν στα Καλάβρυτα...

Δύο ονόματα που έχουν σχέσι με το περιβάλον ...

Το πρωτο έχει σχέσι με το θερμό...

Παλαιά υπήρχε σ΄εμάς ο ναός τής Θερμανσίας Δήμητρας που αναφέρεται στον Παυσανια και οπωσδήποτε είχε το αίτιο...

Ενώ από την άλλη μεριά ο προορισμός μας σημαίνει καλή αύρα...
Δέν ξέρω γιατί τό γράφουν μέ βήτα...
Στον σταθμό του οδοντοτού γράφεται το όνομα στα Ελληνικά και στα ξένα ... 

Στά ξένα αποδίδεται σωστότερα...
Kalavrita ... Όχι Κalabrita που αντοστοιχεί κατά γράμμα...

Ύπήρχαν πολλές περιοχές στις οποίες οι αρχαίοι είχαν δώσει ονόματα που εκφράζουν την καλή αύρα...
Το αρχαίο όνομα τού Πόρου μαζί με τίς Αδέρες, λεγόταν Καλαυρία.

Όπως ή αρχαία Καλαυρία στην Ιταλία, τής Μεγάλης Ελλάδας, που σήμερα ονομάζεται Kalabria...

Και αν ψάξουμε θα βρούμε και άλλες ανάλογες ονομασίες...  

Φθάνοντας στην κορυφή τού όρους ζήσαμε πολύ αισθητικά τήν αύρα... Τόσο που μερικοί δεν την είχαμε προβλέψει...(πχ. εγώ...)

Μετά το βουνό κατεβήκαμε στην πόλι . 

Ηταν μία ημέρα με πολλούς επισκέπτες .

Πάρα πολύ νεολαία ιδίως από το εξωτερικό !!!

Τα μαγαζιά γεμάτα ! Οι δρόμοι το ίδιο !

Είδαμε πάρα πολλούς Ασιάτες !

Τραβήξαμε ωραίες φωτογραφίες.

 

Ο κλασσικός σταθμός τού οδοντοτού... 

Πέρα από αυτή τήν αύρα που νοιώθει κάποιος από την ομορφιά τού τοπείου, υπάρχει και μία άλλη αύρα μυστικιστική, συγκινησιακή, αυτή τής θυσίας τήν οποία αισθάνεσαι σε κάθε γωνιά τής περιοχής.
Εδώ ο καλλιτέχνης αποτύπωσε ζωντανά σκηνή από το μεγάλο δράμα που συνέβη με τήν μαζική εξόντωσι, γεννοκτονία ολόκληρου τού χωριού από τον Γερμανό κατακτητή το 1943 και το οποίο έργο βρίσκεται στην αυλή τού παλαιού σχολείου το οποίο αποτελεί μέρος αυτής τής φρικτής ιστορίας.
Πάνω από χίλια άτομα, όλοι οι άνδες τού χωριού, συγκεντρώθηκαν στην πλαγια τού βουνού και σκοτώθηκαν με ριπές όπλων.
Στο γλυπτό, ο καλλιτέχνης έχει αποτυπώσει άριστα τον πόνο και την αγωνία τής γυναίκας με το μικρό παιδί να θάψουν τον δικό τους άνθρωπο, σύζυγο, πατέρα, αδελφό, που τον μεταφέρουν σε κουβέρτα, μία σκηνη που θυμίζει τήν αιώνια αποκαθήλωσι που ζούμε οι Έλληνες και η οποία συμβολίζεται μέσα στην ίδια μας την  θρησκευτική πίστι!  

Ο κατακτητής δεν έχει ιερά και όσια ! Δεν σεβάστηκε ούτε τούς ιερούς χώρους και προέβη στην ανάλογη ιεροσυλία σκοτώνοντας τούς μοναχούς !
Προσωπικά, κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας το επεξεργάζομαι σε βάθος και προσπαθώ να το μεταδώσω στούς δίπλα μου, σ΄ αυτούς που μέσα τους έχει απομείνει η μοναδική ένοια που στήριξε την ανθρωπότητα και που λέγεται εμείς...
Οργίζομαι για το γεγονός ότι ξεχνάμε, μάς τρέφει το ψέμα, μάς συγκινούν οι παραισθήσεις...
Όλα αυτά τα στοιχεία που διασφάλισαν την σύγχρονη δουλεία μας  στίς ίδιες δυνάμεις οι οποίες μεταλλάσσονται και παραλλάσσονται αιώνια με σκοπό τον έλεγχο αυτών που δεν σκέφτονται και ξεχνούν...

8

 

Αυτές είναι οι εικόνες τών αντιθέσεων ... 

Η ζωή μετά την θυσία και το ολοκαύτωμα...

Στοιχεία που συχνά σε αποπροσανατολίζουν απο το βάθος τών πραγμάτων...

Σήμερα η θυσία έχει αλλάξει μορφή...

Την ζεί ο καθ ένας ξεχωριστά, υπομένει δραματικά το βάρος της και δεν πρόκειται να τον βοηθήσει κάποιος για να ελαφρύνει.

Αποτυπώνεται στο άδειασμα τών χωριών, στην μοναξιά τών ανθρώπων, στην αδυναμία τών νέων να φτιάξουν οικογένεια, στην καλλιεργούμενη δυστυχία, στά ψεύτικα και παραπλανητικά "δικαιώματα" που οδηγούν στίς μοναδικές σε αριθμό φονικές εκτρώσεις !!!

Οι άνθρωποι , τότε στα Καλάβρυτα, άφησαν έναν ή λίγους δικούς τους για να τούς θάψουν και να θρηνήσουν για το γεγονός.

Αυτά τα παιδιά που τούς έκοψαν το δικαίωμα στην ζωή και τα πέταξαν στα σκουπίδια, δεν θα τα θρηνήσει καμία μητέρα, κανένας άνθρωπος αλλά η ίδια η αρχιτεκτονική δομή τού Ιερού Σύμπαντος θα αποδώσει την δικαιοσύνη της στον πρέποντα χρόνο, τότε που θα είναι αργά για δάκρυα ή κλάματα...

(Υ.Γ. Τά κείμενα μου τα γράφω για λίγους, είμαι "συντηριτικός", αδιαφορώ για τίς αρρώστιες που μάς πολιορκούν σε όλα τα πεδία και ενδιαφέρομαι ζωντανά για να παράγω αντισώματα... Αυτά που μπορεί κανείς να δεί κατεβάζοντας δωρεάν το βιβλίο μου πατώντας   εδώ που θα δείξει το βέλος  https://drive.google.com/file/d/181q-

Ixqf722_yXY2OGhnUFLOHx8hFyPV/view?

usp=drive_link

Στο Λουκαΐτη σήμερα...

Εσπερινός εορτής Αγίου Παρθενίου, προστάτη τών καρκινοπαθών σήμερα στο Λουκαΐτη.

Η προσέλευσις τού κόσμου ήταν μεγάλη καθώς υπήρξαν επισκέπτες και από τα δύο γειτονικά χωριά.

Έγινε κοπή πίτας τού Πολιτιστικού Συλλόγου καθώς και τής τοπικής κοινότητας . 

Τά δύο τελευταία χρόνια λάμπει ιδιαίτερα το χωριό με την ζωντανή παρουσία τού συλλόγου ο οποίος ευχόμαστε να γίνει αρχή για μιά ευρύτερη ζωντάνια, αναγέννησι και επανάκαμψι τής ζωής που δικαιούται το κάθε χωριό στην Ελλάδα.

Ας σκεφτούμε ότι η ζωή βρίσκεται στην ομορφιά τής απλότητας, στήν φύσι, στο περιβάλλον και όχι  στο διαρκές τρέξιμο για να ανταποκριθούμε σε "ανάγκες"  που διαρκώς προσθέτουμε στις ζωές μας, οι οποίες μας απομάκρυναν από τις φυσικές λειτουργίες τής ζωής με αποτέλεσμα τίς πιέσεις στον ψυχισμό, με αρνητικές αντανακλάσεις στην υγεία και οι οποίες δεν έχουν τέλος.

 

Ένα νέο βιβλίο...

Δέν έχει σημασία ποιός το έγραψε...

Αν δηλαδή είμαι εγώ ή κάποιος άλλος...

Θα το παρουσίαζα με τον ίδιο ζήλο ίσως και με μεγαλύτερο αν το είχε γράψει κάποιος άλλος..

Γιατί ; 

Διότι όταν βλέπεις οτι δίπλα σου λειτουργούν οι αρχές και οι αξίες στίς οποίες πιστεύεις, αισθάνεσαι τότε ότι δεν είσαι μόνος αλλά στό πρόσωπο τού άλλου αισθάνεσαι την δική σου δύναμι...

Εξ άλου, τά ονόματα έρχονται και παρέρχονται...

Μέσα σε κάποιες δεκαετίες, άλλαξε ο χάρτης τού χωριού και τα ονόματα όλα τα οποία είχαν έρθει από κει που ήρθαμε όλοι μας, άλλαξαν τόπο...

Η μνήμη τους σβήνει από χρόνο σε χρόνο και δεν συνοδεύονται από καμία δόξα..

Και με την ευκαιρία, επειδή η κατανόησις τών λέξεων αποτελεί παιδεία, ας αναλύσουμε τί σημαίνει δόξα...

Η λέξις παράγεται από το ρήμα δοκώ = θεωρώ, νομίζω .

Τι σημαίνει λοιπόν αν κάποιοι νομίζονται ήρωες, είτε είναι, είτε δέν είναι ; 

Στούς πολέμους υπήρξαν ήρωες που δεν τούς γνωρίζουμε και ονόματα "ηρώων" που δεν ήταν ήρωες...

Απλά την ανάγκη για δόξα την έχουν πραγματικά αυτοί που δαξάζουν και όχι αυτοί που δοξαζονται...

Οι δεύτεροι την βιώσαν περισσ'οτερο στούς χώρους τών παραισθήσεων ή τής κενοδοξίας...

Διότι μέσα στο νόημα της έχει κρυφτεί η ελπίδα και η δύναμις. στοιχεία που τρέφουν και συντηρούν αυτούς που ζούν, που έχουν μπροστά τους τα δύσκολα .
Αν έτσι πρόχειρα και επιφανειακά λειτουργουσαν οι Θεϊκοί νόμοι, δηλαδή η ουσία τους αν ήταν το τι νομίζουμε και όχι το τι είναι, τότε δέν θα έπρεπε να ελπίζουμε σε Θεό αλλά όλοι μας θα αποτελούσαμε δημιουργήματα μιάς κακιάς, πανούργας τύχης που απολαμβανει την κακία της...

Καί καλύτερα τότε να ρίχναμε μία ατομική βόμβα γιά να χανόταν αυτός ο κόσμος μέσα στα σκουπίδια τού Σύμπαντος.

Ευτυχώς όμως δεν συμβαίνει κάτι τετοιο...

Απλά ζούμε σ ένα σκληρό Θεϊκό καμίνι που δουλεύει σε βαριές θερμοκρασίες για να διαχωρίζει τα μέταλλα...

Έτσι, αν βάζαμε μπροστά μας μία εικονικη κατάστασι, ας πούμε να έπεφτε ξαφνικά το προχειρο παραπέτασμα που μάς χωρίζει από τον άλλο κόσμο, εγώ προσωπικά θα έβλεπα στην πρώτη Θεϊκή σειρά τον Σταύρο από την πέρα γειτονια  που ζούσε μόνος, υπερήφανος και αγωνιστής, τον Αντώνη που έφυγε από μαρασμό, τον ανυψιό του πού ρύθμιζε την ασφάλεια και άλλους τούς οποίους πιθανόν να αντιμετώπισε ΄καθ ένας μ΄ένα χαμόγελο απαξιώσεως ώς κατώτερες υπάρξεις ...

Όλοι αυτοί δέν είχαν πονηρές σκέψεις αλλά βίωναν με τον δικό τους τρόπο την μακαριότητα τού εμείς σε αντίθεσι με τούς πολλούς τών οποίων τα εγώ έφτιαξαν αυτα τα συλλογικά δεσμά που όλοι μας βιώνουμε στην σημερινή εποχή.

Λέω έτσι ωμά ότι από απόψεως ηθικής. αρχών και παιδείας, ζούμε  στην εποχή τών σπηλαίων.
Όλοι μας φυσικά από κεί ξεκινήσαμε...

Κάποιοι προχώρησαν, ενώ κάποιοι παραμένουν πεισματικά αμετακίνητοι, δεμένοι με αυτές τις εποχές...

Έτσι ξεκινώντας με αυτή την βάσι σκέψεως, δεν προσδοκώ ότι θα έχει κάποια σημαντική αποδοχή αυτός ο κόπος μου ο οποίος σήμερα εκφράζεται μ ένα βιβλίο το οποίο ανεβασα στα ιστολόγιά μου με σκοπό να το παίρνει δωράν όποιος κατέχεται από την αγωνία για το σήμερα και το αύριο τού εαυτού του, τών παιδιών του, τής κοινωνίας, τής χώρας του.

Εδώ γίνονται αναλύσεις σε πράγματα πού έπρεπε όλοι μας να γνωρίζουμε και να είχαμε καταλήξει σε κοινούς στόχους οι οποίοι θα έβγαζαν αισιοδοξία, τάξι και πρόοδο για την κοινωνία μας.

Θά έλειπε η τριτοκοσμική μαυρίλα που έχει καλύψει τίς ψυχές τών περισσότερων ανθρώπων οι οποιοι έχουν ξεπέσει σ΄αυτή την συμπεριφορά που πίστευε αυτός ο αυθάδης Γάλλος βασιλιάς που διακήρυσσε ότι μετά από μένα όλοι σας στον διάβολο...

Δηλαδή αφού εγώ ζω καλά, τι μ΄ενδιαφέρουν οι αλλοι ;...
Καί για να μήν υπάρξουν άλλοι, αποφάσισαν να μην γεννηθούν ώστε οι σημερινοί  "βασιλιάδες" που έχουν επικρατήσει πλειοψηφικά να απολαμβάνουν ανενόχλητοι αυτην την ησυχία που απλώνεται ως νέκρα στα χωριά μας τα οποία δραματικά γρήγορα σβήνουν από τον χάρτη.  

Θα μπορούσα να παρουσιάσω το βιβλίο μου σ΄έναν δημόσιο χώρο ή σε μία πλατεία ; 

Όχι, διότι οποιοσδήποτε έχει να προσφέρει κάτι ειδικά στο άμεσο περιβάλλον του, διαταράσσει την ησυχία αυτών που τά ξέρουν όλα και φαντασιώνονται ότι απειλούνται από παρακατιανούς που πήραν φόρα...
Αυτό το έννοιωσα με προηγούμενο βιβλίο μου τού οποίου η αποδοχή στον τόπο μου ήταν απογοητευτική !

Μά τις λές, έγραψες βιβλίο ; Θα μάς το δώσεις ; 

Ναί σου το δίνω δωρεάν , δεν θέλω χρήματα.

Τό παίρνεις εκφράζοντας καποιον υποκριτικό θαυμασμό και μετά ούτε λέξι...

Θα μπορούσες να πείς, ναί διάβασα κάποια σημεία γιατί δεν έχω χρόνο..

Εδώ συμφωνώ και μπράβο σου που το θίγεις ...

Εδώ διαφωνώ και θα μού επιτρέψεις να έχω ιδιαίτερη άποψι...

Τιποτε απ όλα αυτά...

Απλά παγωμάρα...

Αντίθετα, έξω από τον χώρο που ζώ, υπήρξαν άνθρωποι που αγωνίστηκαν πραγματικά για να προωθηθεί το έργο!

Οπότε δεν σού κάνει κέφι για να νοιώσεις ευρύτερα αυτό το ψυγείο...
Δέν χρειάζονται δημόσιοι χώροι για να προβάλλεις τίς εμπειρίες που έννοιωσα ως άνθρωπος ελεύθερος, απαλλαγμενος από κάθε είδους "ιδεολογικά"  δεσμά που έδεσαν τούς πολλούς με αλυσίδες και οι οποίοι τρέμουν μήπως διαταραχθεί η γνωστική ή "ιδεολογική" τους ύπνωσι με αποτέλεσμα να τις χάσουν...

Μέσα από το ιστολόγιο δεν πιστεύω ότι θα υπάρξουν πολλοί που θα τολμήσουν να μού επιτρέψουν να προσβάλλω τα όποια δεσμά τους...

Αλλά και γιά έναν μόνον άνθρωπο, θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο...

Ακόμη και να μήν υπάρχει ούτε ένας, πάλι αξίζει τόν κόπο διότι το θέμα έγινε αφορφή να ονειρευτώ γιά κάποια ώρα...

Ονειρεύτηκα δηλαδή ότι υπήρξαν αποδέκτες που πήραν το μήνυμα για να σπάσουμε μαζί τις αλυσίδες μας...

     Είναι εικόνα διαχρονικά συμβολική που συνοδεύει το εξώφυλο ... 

Πατώντας Εδώ κατεβάζεις δωρεάν το βιβλίο το οποίο μπορείς να αποθηκεύσεις ή και να εκτυπώσεις.

Καλή πορεία στούς τυχόν αποδέκτες !

Χρόνια πολλά για τα Άγια Θεοφάνεια ....

 

Ευχές σήμερα...

... από τον πατέρα Ευάγγελο και από το εκκλησιαστικό συμβούλιο τής ενορίας, για ένα ευτυχισμένο 2026!!! 

Εκδρομή στην Β. Ελλάδα μέσα από τα "μπλόκα"...

Ο μεγαλύτερος εχθρός τού ανθρώπου, είναι ο φόβος, ενώ ο μεγαλύτερος σύμμαχος, είναι το θάρρος και η αποφασιστικότητα..

Θά βρέξει, δεν θα βρέξει, θα μάς έχουν κλείσει ή όχι τον δρόμο οι αγρότες και κτηνοτρόφοι, θα κάνει κατακλυσμούς, δεν θα κάνει, λές και ότι κάθε μέρα η Ελλάδα βομβαρδίζεται από τέτοια φαινόμενα με τα οποία από την μία μεριά μάς τρομάζουν οι "αντιπολιτεύσεις"  με τήν ανετοιμότητα τού κράτους, ενώ μέσα μας δεν τολμούμε να πούμε επίσημα ότι είδαμε μετά από πολλά χρόνια ξηρασίας να γεμίζουν τα πηγάδια μας με νερά.

Άλλωστε, "αν δέν βρέξεις πόδια, δεν πιάνεις ψάρια"...

Έτσι αποφασίσαμε το ταξίδι με το πρακτορείο τού Ζαφείρη και με επιτελάρχη τον Θανάση τον Μαρόγιαννη και βοηθό συντονιστή την Νάντια...

Νυσταγμένοι, με αγωνία και προκατάληψι

 φθάσαμε στα πρώτα μπλόκα στην Θήβα.Τα

 τρακτέρ παραταγμένα, ο δρόμος ανοικτός αλλά εμείς οδηγηθήκαμε στην παράκαμψι...

Όλα καλά και όλα ωραία, χωρίς καμία καθυστέρησι, φθάσαμε στην πανέμορφη πόλι τής Καβάλας. 

Πραγματικά αν δέν τήν έχεις επισκεφτεί δεν θα καταλάβεις την ομορφιά που θα έχανες...

Γραφική, με μεσαιωνικά κάστρα και μέ το τεράστιο ιστορικό υδραγωγείο που διασχίζει την παλιά πόλι, τίς "Καμάρες" όπως το ονομάζουν οι ντόπιοι και του οποίου η ιστορία ανάγεται στα πρώτα χρόνια τής Τουρκοκρατίας .

Τα ξενοδοχεία ωραιότατα και με πλούσιο πρωϊνό κρίνοντας από αυτό στο οποίο διαμείναμε.

Αν και Δεκέμβρης, η πόλις ήταν γεμάτη ξένους, Βαλκάνιους κυρίως επισκέπτες οι οποίοι πέρα από τις ομορφιές απολάμβαναν φτηνές και πλούσιες υπηρεσίες στα εστιατόρια, στις καφετέριες και στα υπόλοιπα μαγαζιά.

Με βάσι την Καβάλα εξερευνήσαμε και το εσωτερικό τής Θράκης μας φθάνοντας την πρώτη μέρα στην Δράμα η οποία εντυπωσιάζει με την πολεοδομική της συγκρότησι, τις πλατείες της, τούς ωραίους φαρδείς δρόμους, τα καλά και φθηνα εστιατόρια και με την οργάνωσι τής

"Ονοιρούπολης" η οποία αποτελεί φαντασμαγορικό θέαμα για τούς μεγάλους, παράδεισο για τα παιδιά και καύχημα για τούς ντόπιους. 

Τήν τρίτη ημέρα επισκεφτήκαμε την Ξάνθη, εξ ίσου πανέμορφη πόλι με τον ποταμό Κόσυνθο ο οποίος την διασχίζει και τής δίνει ζωή. 

Μεγάλο θέμα να διασχίζει το χωριό σου ή την πόλι σου κάποιο ποτάμι με πλούσια νερά... Απολαύσαμε αυτό το Θεϊκό δώρο για λίγες ημέρες στο χωριό και ευχόμασταν όλοι να έτρεχε όλο τον χρόνο...

Επισκεφτήκαμε κάποιο από τα Πομακοχώρια στο οποίο απολαύσαμε ωραία μπουγάτσα και πίτες με διάφορες ποικιλίες.

Στην συνέχεια, πήγαμε στο μεγαλύτερο φράγμα τής Ελλάδας τον "Θησαυρό"  στο Παρανέστι ο οποίος εμπλουτίζεται από τα νερά τού Νέστου ποταμού. 

Ο τόπος τής ομαδικής θυσίας τών κατοίκων τού Δοξάτου το 1941 μαζί με το προσκύνημα τού σκηνώματος τού Ιεράρχη Γρηγόριου Ναζιανζηνού αποτελεί το προσκυνηματικό μέρος τής εξορμήσεως.

Αφού κάναμε όλες αυτές τις επισκέψεις, ήρθε η ώρα τής επιστροφής η οποία έγινε απρόσκοπτη από όλα τα αγροτικά μπλόκα...

Γέμισε το χωριό με ελικόπτερα σήμερα ...

 Ήταν όλα τού ιδίου τύπου και στον αριθμό μετρήσαμε οκτώ...

Πιθανόν να ήρθε κάποιο συνεργείο για το μάζεμα τού ελαιόκαρπου ...

Θά έφυγαν μάλλον απογοητευμένοι διότι η χρονιά δεν έχει καλή παραγωγή....

Οπότε με το καλό τού χρόνου... Ίσως βοηθήσει ο καιρός για καλό ελαιώνα...