Βερβερόντα 1972...

Αριστερά είναι ο Στέφος,  στο κέντρο ο κυρ Γιάννης ο κηπουρός και δεξιά ο ...υπάλληλος τής υποδοχής μπροστά από την πισίνα τού ξενοδοχείου....

 Τότε, που για σήμερα μοιάζει κάτι το πολύ μακρινό και άγνωστο διότι την ζωή την διαδέχτηκαν στήν συνέχεια εγκατάλειψις και ερείπια. 

Την ψυχή τού ξενοδοχείου αποτελούσε ο γαμβρός τής οικογένειας. 

Πρόκειται για τον κ. Μ. Θεοδώρου τού οποίου η κοπή τού νήματος τής ζωής αποτέλεσε πλήγμα για την  επιχείρησι αλλά και για τήν οικονομία τής ευρύτερης περιοχής .

Περισσότερες από εκατό οικογένειες είχαν άμεσο εισόδημα ενώ έμμεσα στήριζε την οικονομία τού τόπου.

Για μάς που ζήσαμε αυτές τις εποχές, τις σεβόμαστε επειδή αποτελούσαν κάτι διαφορετικό από το σήμερα, ήταν κάτι το παραγωγικό και ελπιδοφόρο.

Τα χρήματα που εισπράτταμε είχαν παραγωγικό αντίκρισμα, δεν τα σακάτευαν  φόροι, εισφορές, πρόστιμα, παράβολα, διάβολα, τρίβολα και όλες αυτές οι σκοτεινές κοστοβόρες αρλούμπες που αποφασίζουν για μάς χωρίς εμάς όλοι αυτοί οι "δημοκρατικοί" εφιάλτες... 

Θυμάμαι οικογένεις από διάφορα φτωχά τότε μέρη τής Ελλάδας στίς οποίες η επιχείρησις διασφάλιζε διαμονή, τροφή και ένα καλό μεροκάματο στοιχεία τα οποία δέν μπορεί να διανοηθεί κάποιος σήμερα

στην εποχή τής "προόδου" και τής παθιασμενης "αναπτύξεως"....
Θυμάμαι την Ματίνα, γεματη νεανικότητα και ζωή η οποία μού παρέδιδε το ψωμί τα πρωϊνά που είχα βάρδια, επίσης τα ταβερνάκια και τα μαγαζάκια που περίμεναν τούς πελάτες τους απο όλα αυτά τα ξενοδοχεία.

Τότε έκαναν διακοπές άνθρωποι τής μεσαίας τάξεως και τού μεροκάματου που  έρχονταν από ξενες χώρες ενώ εμείς ως εργαζόμενοι είχαμε αξιοπρεπείς μισθούς .

Τότε η ανάπτυξις δεν είχε το νόημα τού σημερινού όρου με τον οποίον μας βομβαρδίζουν καθημερινά και τού οποίου οι συνέπειες αποτυπωνονται στην φτώχια, στην μετανάστευσι τής νεολαίας, στην ερήμωσι τών χωριών μας και στην βάρβαρη κακοποίησι τού περιβάλλοντος.

Ήταν η εποχή τής δραχμής, ενός  από τα πιό αξιόπιστα νομίσματα στον κόσμο τής οποίας η αξιοπιστία στηρίζεται ακριβώς στην τάξι = νοικοκυριό και παραγωγικότητα.

Δηλαδή, τα πράγματα εδώ πάνε μαζί... Νόμισμα, οικονομία, παραγωγικότητα, ποιότητα ζωής...

Και μετά ήρθε η "πρόοδος" που φόρεσε αναίσχυντα την προβιά τής "λαϊκής δημοκρατίας" και η οποία για να επιβληθεί σκότωσε και τα  τελευταία ίχνη παιδείας που υπήρχαν σ΄ αυτή την χώρα.

Αποκορύφωσις τής "προόδου" ήταν η σφραγίδα τού Ευρωπαίου και όχι τού Έλληνα που αποτελεί έννοια σεβαστή σε όλο τον πλανήτη!!!

Επειδή ζήσαμε αυτές τίς εποχές στις οποίες το ψέμα και οι φαντασιώσεις  ξεκίνησαν να κάνουν "δημοκρατικές επαναστάσεις"  ενάντια στην  δημιουργικοτητα ρίχνοντας τις σπορές τών οποίων απολαμβανουμε σήμερα τούς καρπους,  ας σταθούμε σε κάτι που αποτελεί τροφή για σκέψι...

Τήν εποχή αυτή η εθνική οικονομία ανέβαινε με ρυθμούς πρωτοποριακούς στα παγκόσμια χρονικά.

Είχαμε δεκαοκτώ μεγάλα τουριστικά συγκροτήματα στη Ερμιονίδα τών οποιων η ζωή ήταν συνδεδεμένη με τα ονόματα τών δημιουργών τους.

Και όταν αργότερα, έσβηνε κάποιος από αυτούς, έσβηνε και η επιχείρησις !

Γιατί ; 
Απλούστατα διότι αυτή η μετέπειτα "δημοκρατική" πολιτεία μέσα από κληρονομικές αλχημείες, προτιμούσε να τα στέλνει στις τράπεζες παρά να διευκολύνει τούς κληρονόμους να συνεχίσουν το έργο.

Δέν φεύγει από το μυαλό μου η ιστορία ενός από τούς μετέπειτα εργοδότες μου τον οποίο θεωρώ ως ένα από τα πιο  αξιοσέβαστα άτομα που γνώρισα στην ζωή μου.

Τον θυμάμαι ιδιαίτερα διότι με βοήθησε να ξεπεράσω το πρόβλημα ανεργίας από κάποιες άστοχες συνδικαλιστικές μου δραστηριότητες. Καί δεύτερο για την μεθοδικότητα  τής  εργασίας του στην οποία συμμετείχε δραστικά και η σύζυγός του.

Αυτός ο άνθρωπος σε μία σοβαρή χώρα, θα είχε τιμηθεί ιδιαίτερα διότι με προσωπικές του δραστηριότητες κατάφερε να φέρνει πάνω από εβδομήντα χιλιάδες  διανυκτερεύσεις με ζεστό συνάλλαγμα κάθε χρόνο, παρέχοντας άμεσα πάνω από διακόσιες θέσεις εργασίας και ενισχύοντας έμμεσα την οικονομία ευρύτερα.

Αυτός αντί να τιμηθεί κινδύνεψε να φυλακιστεί διότι δέν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τίς συνέπειες τών πειραματισμών που  επέβαλαν άξεστοι  και ανεγκέφαλοι διαχειριστές τών κανόνων τής οικονομίας...

Ποιος θυμάται την περιβόητη ΑΤΑ η οποία οδήγησε τον πληθωρισμό στο 20%, σκότωσε  την ανταγωνιστικότητα και  έφερε χάος στις επιχειρήσεις...

Βλέπεις ξεκινώντας από το Βερβερόντα, χωρίς να το καταλάβουμε φθάσαμε στο Κόστα Πέρλα κάποια χρόνια αργότερα...

Έτσι αφήσαμε τον Λευτέρη τον καπετάνιο από το Πορτο Χέλι ...

Τότε ξεκινούσε τα πρώτα του δημιουργικά βήματα συνδυάζοντας δράσι και αρρενωπότητα που αποτελεί το μεγάλο ζητούμενο σε κάθε υγιή εποχή.

Καί τον είδαμε πρίν λίγα χρόνια στην Αγία Βαρβάρα στο Ηλιόκαστρο, έτσι ζωντανό και ακμαίο περιστοιχισμένο από την μία και ουσιαστική επένδυσι που μπορεί να κάνει κάποιος άνθρωπος στην ζωή του, δηλαδή την οικογένεια μέσα από την  οποία και μόνον αντιμετωπίζονται οι συνέπειες τών δόλιων πειραματισμών που πνίγουν τίς ζωές μας και έχουν  μπερδέψει θανάσιμα και καταστροφικά τις νέες γενιές...

Πιστεύω να επεξεργάστηκα με πληρότητα αυτήν την γεμάτη συναίσθημα διαδρομή...

Διότι μέσα από τα ερείπια τών τότε εποχών έβγαλα τα στοιχεία που πρέπει να απασχολούν όλους μας...

Την συνέχισι τής ζωής και όχι τον προωθούμενο  ευτελισμό  της από όλους αυτούς που θελουν  να στηρίζουν "αναπτύξεις"πάνω σε ανθρώπινα ναυάγια...