Εξορμήσαμε στα Καλάβρυτα ....

Ξεκινώντας από τα θερμά και με στόχο να νοιώσουμε κάτι διαφορετικό ώς φυσικό περιβάλλον και εικόνες, βρεθήκαμε αρκετοί από την επαρχία μας στα Καλάβρυτα .

Κυριακή στίς 8 Φεβρουαρίου...

Δύο λεωφορεία με το πρακτορείο τού Ζαφείρη, δεν είναι και ευκαταφρόνητος αριθμός...

Από το Θερμήσι, το Ηλιόκαστρο και από όλη την επαρχία...

Από το Θερμήσι λοιπόν στα Καλάβρυτα...

Δύο ονόματα που έχουν σχέσι με το περιβάλον ...

Το πρωτο έχει σχέσι με το θερμό...

Παλαιά υπήρχε σ΄εμάς ο ναός τής Θερμανσίας Δήμητρας που αναφέρεται στον Παυσανια και οπωσδήποτε είχε το αίτιο...

Ενώ από την άλλη μεριά ο προορισμός μας σημαίνει καλή αύρα...
Δέν ξέρω γιατί τό γράφουν μέ βήτα...
Στον σταθμό του οδοντοτού γράφεται το όνομα στα Ελληνικά και στα ξένα ... 

Στά ξένα αποδίδεται σωστότερα...
Kalavrita ... Όχι Κalabrita που αντοστοιχεί κατά γράμμα...

Ύπήρχαν πολλές περιοχές στις οποίες οι αρχαίοι είχαν δώσει ονόματα που εκφράζουν την καλή αύρα...
Το αρχαίο όνομα τού Πόρου μαζί με τίς Αδέρες, λεγόταν Καλαυρία.

Όπως ή αρχαία Καλαυρία στην Ιταλία, τής Μεγάλης Ελλάδας, που σήμερα ονομάζεται Kalabria...

Και αν ψάξουμε θα βρούμε και άλλες ανάλογες ονομασίες...  

Φθάνοντας στην κορυφή τού όρους ζήσαμε πολύ αισθητικά τήν αύρα... Τόσο που μερικοί δεν την είχαμε προβλέψει...(πχ. εγώ...)

Μετά το βουνό κατεβήκαμε στην πόλι . 

Ηταν μία ημέρα με πολλούς επισκέπτες .

Πάρα πολύ νεολαία ιδίως από το εξωτερικό !!!

Τα μαγαζιά γεμάτα ! Οι δρόμοι το ίδιο !

Είδαμε πάρα πολλούς Ασιάτες !

Τραβήξαμε ωραίες φωτογραφίες.

 

Ο κλασσικός σταθμός τού οδοντοτού... 

Πέρα από αυτή τήν αύρα που νοιώθει κάποιος από την ομορφιά τού τοπείου, υπάρχει και μία άλλη αύρα μυστικιστική, συγκινησιακή, αυτή τής θυσίας τήν οποία αισθάνεσαι σε κάθε γωνιά τής περιοχής.
Εδώ ο καλλιτέχνης αποτύπωσε ζωντανά σκηνή από το μεγάλο δράμα που συνέβη με τήν μαζική εξόντωσι, γεννοκτονία ολόκληρου τού χωριού από τον Γερμανό κατακτητή το 1943 και το οποίο έργο βρίσκεται στην αυλή τού παλαιού σχολείου το οποίο αποτελεί μέρος αυτής τής φρικτής ιστορίας.
Πάνω από χίλια άτομα, όλοι οι άνδες τού χωριού, συγκεντρώθηκαν στην πλαγια τού βουνού και σκοτώθηκαν με ριπές όπλων.
Στο γλυπτό, ο καλλιτέχνης έχει αποτυπώσει άριστα τον πόνο και την αγωνία τής γυναίκας με το μικρό παιδί να θάψουν τον δικό τους άνθρωπο, σύζυγο, πατέρα, αδελφό, που τον μεταφέρουν σε κουβέρτα, μία σκηνη που θυμίζει τήν αιώνια αποκαθήλωσι που ζούμε οι Έλληνες και η οποία συμβολίζεται μέσα στην ίδια μας την  θρησκευτική πίστι!  

Ο κατακτητής δεν έχει ιερά και όσια ! Δεν σεβάστηκε ούτε τούς ιερούς χώρους και προέβη στην ανάλογη ιεροσυλία σκοτώνοντας τούς μοναχούς !
Προσωπικά, κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας το επεξεργάζομαι σε βάθος και προσπαθώ να το μεταδώσω στούς δίπλα μου, σ΄ αυτούς που μέσα τους έχει απομείνει η μοναδική ένοια που στήριξε την ανθρωπότητα και που λέγεται εμείς...
Οργίζομαι για το γεγονός ότι ξεχνάμε, μάς τρέφει το ψέμα, μάς συγκινούν οι παραισθήσεις...
Όλα αυτά τα στοιχεία που διασφάλισαν την σύγχρονη δουλεία μας  στίς ίδιες δυνάμεις οι οποίες μεταλλάσσονται και παραλλάσσονται αιώνια με σκοπό τον έλεγχο αυτών που δεν σκέφτονται και ξεχνούν...

8

 

Αυτές είναι οι εικόνες τών αντιθέσεων ... 

Η ζωή μετά την θυσία και το ολοκαύτωμα...

Στοιχεία που συχνά σε αποπροσανατολίζουν απο το βάθος τών πραγμάτων...

Σήμερα η θυσία έχει αλλάξει μορφή...

Την ζεί ο καθ ένας ξεχωριστά, υπομένει δραματικά το βάρος της και δεν πρόκειται να τον βοηθήσει κάποιος για να ελαφρύνει.

Αποτυπώνεται στο άδειασμα τών χωριών, στην μοναξιά τών ανθρώπων, στην αδυναμία τών νέων να φτιάξουν οικογένεια, στην καλλιεργούμενη δυστυχία, στά ψεύτικα και παραπλανητικά "δικαιώματα" που οδηγούν στίς μοναδικές σε αριθμό φονικές εκτρώσεις !!!

Οι άνθρωποι , τότε στα Καλάβρυτα, άφησαν έναν ή λίγους δικούς τους για να τούς θάψουν και να θρηνήσουν για το γεγονός.

Αυτά τα παιδιά που τούς έκοψαν το δικαίωμα στην ζωή και τα πέταξαν στα σκουπίδια, δεν θα τα θρηνήσει καμία μητέρα, κανένας άνθρωπος αλλά η ίδια η αρχιτεκτονική δομή τού Ιερού Σύμπαντος θα αποδώσει την δικαιοσύνη της στον πρέποντα χρόνο, τότε που θα είναι αργά για δάκρυα ή κλάματα...

(Υ.Γ. Τά κείμενα μου τα γράφω για λίγους, είμαι "συντηριτικός", αδιαφορώ για τίς αρρώστιες που μάς πολιορκούν σε όλα τα πεδία και ενδιαφέρομαι ζωντανά για να παράγω αντισώματα... Αυτά που μπορεί κανείς να δεί κατεβάζοντας δωρεάν το βιβλίο μου πατώντας  ΕΔΩ  που θα δείξει το βέλος)

  

Στο Λουκαΐτη σήμερα...

Εσπερινός εορτής Αγίου Παρθενίου, προστάτη τών καρκινοπαθών σήμερα στο Λουκαΐτη.

Η προσέλευσις τού κόσμου ήταν μεγάλη καθώς υπήρξαν επισκέπτες και από τα δύο γειτονικά χωριά.

Έγινε κοπή πίτας τού Πολιτιστικού Συλλόγου καθώς και τής τοπικής κοινότητας . 

Τά δύο τελευταία χρόνια λάμπει ιδιαίτερα το χωριό με την ζωντανή παρουσία τού συλλόγου ο οποίος ευχόμαστε να γίνει αρχή για μιά ευρύτερη ζωντάνια, αναγέννησι και επανάκαμψι τής ζωής που δικαιούται το κάθε χωριό στην Ελλάδα.

Ας σκεφτούμε ότι η ζωή βρίσκεται στην ομορφιά τής απλότητας, στήν φύσι, στο περιβάλλον και όχι  στο διαρκές τρέξιμο για να ανταποκριθούμε σε "ανάγκες"  που διαρκώς προσθέτουμε στις ζωές μας, οι οποίες μας απομάκρυναν από τις φυσικές λειτουργίες τής ζωής με αποτέλεσμα τίς πιέσεις στον ψυχισμό, με αρνητικές αντανακλάσεις στην υγεία και οι οποίες δεν έχουν τέλος.